BULAN JEUNG HATE KURING

Bulan anteng nganteur teuteupan asihna ngagantung dina jangjang peuting buana, ditaretes bentang nu ting karetip lirsosoca nu patinggurilap nyaangan jagat. Sakapeung mega bodas siga kulambu nutupan nu anteb mencrong. Bray nyingray deui didudut Batara Bayu nu ngadurugdug buru-buru muru ngidul, lulumpatan apeng-apengan ngoyagkeun dangdaunan. Dina sawangan atra ngeunteungan kalangkang-kalangkang nu salilana ngeundag-ngeundag rasa.
Kuring maca lambaran carita poe katukang.
“Jungjunan, dina mangsa kieu anjeun sok nyanding gigireun ngalende mepende hate. Teureureuh leungeun patarema silih rames nguntuy ranggeuyan katineung, dirara ngajadi benang sutra nu meulit nalian batin dina hariring asih, dipirig kuangin peuting nu ngahiliwir ngulinkeun rambut anjeun nu panjang sina ngahalangan sinar soca nu caang nandingan bentang. Tapi geuwatdisingray keun deui bisi katumbiri leungit tina pipi nu keur ditanggeuy sapuluh ramo bari teuteup ditelek-telek, paur aya warna campur nu beda tina asalna, inggis sangkaan nyalahan kamelang rempan nogencang…”
“Jungjunan, engkang nyaah kasalira, asih turdeudeuh………!” Runtuyan lisan balaka mukah keun kereteg hate.
“Kang…!” Anjeun ngagero lirih, tuluy nyalindung kana rangkulan nu salilana pinuh ku pangharepan.Karasa keclak cisoca tiis maseuhan jajantung nu nurugtug beuki motah, awor jeung seah katresna nu mancawura, nyimbeuhkeun kadeudeuh kana keukeupan nu beukipageuh.
“Gusti, hatur nuhun sajuta kabagjaan nyaliara dina geterna ieu rasa, upami kitu leres geuning abdi teh teu ambon sorangan, sanaos taya kecap cinta cisoca mere tanggara…” Ati ngecewis mujika Nu MahaSuci.
Harita mindeng kedal jangji pasini dua ati nu pakait dina wening na asih sajati seja silih bela salalawasna kugalura katresna nu beuki nyaliara dina beulahan dada.
“Jungjunan, dimana anjeun ayeuna…?!” Gerentes nu beuki jentre nyeredet ngajojoet hate.
Ganti nawanci teu kaciri, obah na mangsa tara katara. Hurip hirup mahluk diatur ku Nu Agung, gerak lengkah insan geus dialas ku Nu Maha Kawasa.Dua hal papasangan salilana bakal karandapan, beurang jeung peuting, suka jeung duka, bagja jeung kuciwa datang pili genti ngarenda jalan kahirupan.
“Jungjunan, tingali ieu jirim nu beuki ngajangjawing balas mieling diri anjeun. Yap geura ka dieu, geura nyalindung dina dada nu salilana pinuh ku pangharepan…”
Dina sawatara sora sato peuting nu eces ngawirahma, gaang bedas ngawawaas, jangkrik ceurik ngabangingik, cihcir lumengis nyeuitan ati, ciang-ciang nembalan bet kalah ka nambahan kanalangsaan. Hawar-hawar sora tembang ngahaleuang mawa hate bet lewang jeung sumoreang. Sora suling ngageuik nurihan diri nyelap datang noel ati sanubari. Hate milu nyoara ngagero leuwih rosa ka Nu MahaKawasa.
“Gusti, kuteungteuingeun kadiri abdi, bet tega ngarampas mutiara anu salamina dipuja didama-dama…”
Sewu kawuyung ngadudutan jajantung, laksa tunggara nurihan dada, ninggalkeun tatu gudawang nu parna.Kasedih, kapeurih, nalangsa jeung kuciwa ngahiji minuhan diri, sanajan aya sajuta pangbeberah ngupahan jiwa, tapi teuwasa nyumput keun imut nu kulawu, ngilungan teuteup nu haleungheum, caneom pinuh kupependut kabingung dina fikiran.
“Gusti, hanjakal kuleuir ngalahirkeun hiji diri nu ngusikeun gerentes suci dina ieu ati. Hanjakal bet telat pisan ngagelarkeun raga nu ngahudangkeun rasa sampurna nu nyaliara dina ieu jiwa. Lamun tea mah mangsa nu baheula bisa ditukeuran ku ayeuna, atawa wanci nu kamari bisa dihilian kukiwari.Komo lamun waktu nu puluhan taun kalangkung bisa ditebus kupoe isuk atawa bareto bisa ditombok kupageto, meureun asih nu wening teh ngajadi nyanding, boa kamelang nu gumiwang nyandang nakanyataan…” Hate humanduar kawas nu seunggah mapag ngarayapna jaman.
Peuting beuki jempling, hate nu meuweuh kanceuh galecok jeung sarwa lamunan.Bulan nu anteng maturan di buruan geus ngaleok ngulon, tengah peuting geus lantis ku ci ibun ciciren janari geus ngagantiwanci.
“Duh Gusti, tobat tega temen bet megatkeun duriatna asih dina ieu ati. Naha ukur kukatineung anu disidem abdi dugi kagering nangtung ngalanglayung kieu teh? Naha lantaran cinta nu teu laksana abdi salawasna kedah nandangan tunggara…!”
Bulan kalebuh dina umpalan cimata, sanajan hate tumamprak kana kanyataan anu tumimba, rehna dina ngantengna tali asih kuring aya gawir nu lungkawing jeung dina ngembat na duriat katresna aya jungkrang nu longkewang nu pamohalan aya jambatan geusan panyabrangan. Jiwa nu keur engap-engap an dina kanalangsaan ngoceak maratanjagat.
“Gusti, taya harti abdi nganti gunta-gantina wanci, tidetik kadetik, timenit kamenit, beurang jeung peuting ukur nambahan geringna fikir jeung kasuat-suatna batin. Lamun tea mah mangsa teu bisa robah pikeun saendengna waktu, kajeun isuk ditebus kuumur, atawa pageto ditombok kumaot…” Hate geus mimiti humandeuar, teuing asa kuseunggah mapag ngarayap najaman.
“Gusti, ku abot ujian nu ditibankeun kadiri abdi. Teuing kusepi ieu ati, asa kuhapa ieu jiwa, kosong molongpong taya eusian geusan pamuntangan…” Deui-deui ati jumerit ngalengis ka Nu MahaSuci.
“Jungjunan, engkang ikhlas upami enya urang kedah paturay. Demi kabagjaan anjeun engkang rido, teu geuneuk, teu maleukmeuk, caang bulan opat welasna, balungbang timur jalan gede sasapuan.Bral geura miang, geura teang alam padang nu caang nungguan. Jig geura indit, geura sungsi bumi wening nu nganti-nganti. Didu’akeun, mugi anjeun sing mulus rahayu, rahmat salamet, ginanjar kawilujengan. Ngan bae amanat, sanaos anjeun keur angkleung-angkleungan dina sagara kabagjaan, pangaitkeun ieu asih nu suci sanaos ukur ditepi ati. Sakali deui mihape, pangnempatkeun ieu kanyaah anu sampurna sanaos ukur disela-sela nafas…”
Bulan geus tilem.Lalaunan kurin gnguniang hudang, seja sujud kana lahunan Nu MahaAgung, tamada kudu’a ka Nu MahaKawasa, seja muka lambaran hirup anyar nu bakal jajap bari mapagharepan nu barisdatang.